Toen ik in septem ber 2 0 0 4 op een conferentie in Hanoi sprak over een m ensenrechtenbenadering van ontwikkeling, kreeg ik de vraag voorgeschoteld of dit een nieuwe vorm van voorwaardelijk ontwikkelingssam enwerkingsbeleid was. D aarm ee waren w e m eteen to t een belangrijk pijnpunt doorgestoten. Bij heel w a t politieke verantwoordelijken in h et Zuiden en heel w a t m ensen in h et wereldje van de ontwikkelingssam enwerking b esta a t argw aan en terughoudendheid tegenover een al te grote rol van m ensenrechten. Uit die argw aan blijkt d a t de stap van liefdadigheid en m edem enselijkheid naar de erkenning van afdw ingbare rechten groter is dan hij op het eerste gezich t lijkt. In zekere zin ligt hier een belangrijke uitdaging voor h et onderwijs.