België bestaat echt. Er is een land, er wonen mensen en die hebben een vlag. Wat wil je nog meer? Akkoord, dat land heeft veel verschillende gezichten: heuvels met onafzienbaar productiebos en het vlakke land van Brei met middeleeuwse steden en hun kathedrale torens 'pour uniques criminaliteitsstatistieken en de vergane glorie van het zwarte goud en de gestaalde arbeider. Toegegeven, de mensen die er wonen verstaan elkaar nauwelijks, ontlenen hun identiteit aan eigen taal, eigen regio en soms nog aan België: de federale staat, de monarchie, de spoorwegen, de Rode Duivels. En die vlag, ja die nationale driekleur wappert wel, maar heeft gezelschap gekregen: de Vlaamse, Franse en Duitstalige gemeenschappen voeren hun eigen banier, net als het Brussels Hoofdstedelijk gewest. Zo nu en dan klinkt de Brabangonne, het nationale volkslied: 'Bloei, o land in eendracht niet te breken'. Maar de echo van De Vlaamse Leeuw en Le Chant des Wallons draagt minstens even ver.
