Dit artikel is gebaseerd op de verhalen van Ellis Lehman Pareira over haar onderduiktijd. Zij was in de Tweede Wereldoorlog ondergedoken bij Heiltje en Wop Kooistra in de Utrechtse Rivierenwijk. Ellis is jodin. Ze woont nu in Israel en vertelt regelmatig aan groepen mensen, ook op school, over haar ervaringen in de oorlog. Haar verhalen zijn enkele jaren geleden op een videoband vastgelegd, zonder de toeters en bellen van een studio en de glamour van een interviewer, het gezicht soms maar half in beeld, en van een waardeloze geluidskwaliteit. Toen de redactie daar vorig jaar tegen aanliep was onze eerste reactie afwerend. De herdenking van 1995 was net achter de rug, in menige school was het materiaal over de oorlog in de kast opgeborgen en de docenten vonden het even genoeg geweest. Toch was onze belangstelling voor het wel en wee van deze mensen die onder bijna onmogelijke omstandigheden door een verschrikkelijke tijd heen gekomen zijn, zo groot, dat we besloten hebben de ervaringen van Ellis te publiceren. Vooral omdat haar verhaal in Nederland niet zo bekend is en het appelleert aan heel algemene menselijke waarden, waar ook onze huidige samenleving zijn voordeel mee kan doen. Het is een spannend verhaal, maar ook een boodschap over waarden en normen die gehoord moet worden. Op de videoband is vooral Ellis, nu ongeveer 75 jaar, aan het woord. Maar ook Heiltje Kooistra, nu ruim 80 jaar, bij wie het gezin Pareira ondergedoken was, vertelt het een en ander. De redactie heeft met de videoband als bron geprobeerd er een leesbaar verhaal van te maken.
