P.J.M. Aalberse was Nederlands eerste minister van Arbeid (1918-1925). Tijdens zijn ministerschap logeerde hij eens bij een bevriende familie in Enschede. “En ziedaar”, herinnerde hij zich jaren later nog: “ ‘s morgens aan ‘t ontbijt was er vers brood! Ik vroeg natuurlijk hoe dit kon. En in blanke onschuld zei de zorgzame huisvrouw: ‘O, Excellentie, ik ben van morgen vroeg bij den bakker aangelopen, en ik heb hem gezegd: breng gauw wat verse broodjes, want je begrijpt, een minister kan ik toch geen oudbak ken brood voorzetten! Neen, natuurlijk niet, had de bakker gezegd, en hij had voor de broodjes gezorgd. ’ Daar zat ik! Als ‘t geval uitgelekt ware, had ‘t me een interpellatie kunnen kostenƒ” 1 Waarom was de minister zo verrast toen hij verse broodjes kreeg voorgescho teld? En waarom had dit voorval zelfs tot een interpellatie kunnen leiden? Lex Heerma van Voss licht deze en andere aspecten van de arbeidstijdverkor ting in de jaren twintig toe.